نام عبدالله شهبازی، با روایت گری های متفاوتش از مسایل سیاسی گره خورده است؛ تبحر و چیره دستی او در بهره گیری از تاریخ و دسترسی اش به منابع کم یاب، باعث شده تا هر کدام از نوشته هایش دارای جذابیت های خاصی باشد. چه با آن همراه باشیم و چه نباشیم. چهره او را سال ها پیش بارها بر صفحه تلویزیون دیده ایم و این روزها، به هر دلیلی کمتر...

شهبازی در یکی از آخرین نوشته هایش به موضوع حمله ایالات متحده به ایران پرداخته و با بررسی سخنان چند مقام آمریکایی، عملکرد نئوکان‌ها در سال های اخیر، تهاجم نظامی به ایران را بسیار محتمل دانسته است؛ نئوکان‌ها و تهاجم نظامی به ایران را در این جا می توانید بخوانید.

ایران در چهار کهکشان ارتباطی، نامی است زیبنده بر اثر تازه دکتر مهدی محسنیان راد. یک کتاب سه جلدی درخشان در حوزه علوم ارتباطات(و ایران)، که سرانجام پس از سال ها امسال از سوی انتشارات سروش عرضه شده است.

نام را دکتر کاظم معتمدنژاد بر این کتاب نهاده، که گویای تعریض و حاشیه ای است نو که دکتر محسنیان راد بر دیدگاه مارشال مک لوهان زده است. آنان که در این سال ها به سروش رفته اند، احتمالا بارها دکتر را دیده‏اند که در طبقات بالا و پایین می رفت و چه تلاشی داشت برای درآمدن این کار؛ اثری (حدودا) 2 هزار صفحه‏ای که فقط فهرست منابع اش در حدود 40 صفحه است.

این کتاب بی تردید یکی از منابع اصلی علوم ارتباطات در ایران خواهد شد و از هم اکنون می‏شود حدس زد که جایزه کتاب سال را نیز از آن خود خواهد کرد. سپاس همه فعالان رسانه‏ها و ارتباطات در ایران را، باید به دکتر محسنیان راد و تمام بزرگوارانی که در پشت صحنه کوشش‏های فراوان برای نشر این اثر داشته اند، نثار کرد.

این عکس ها و خبرها به معنی طرفداری از جنگ و خوشحالی از وقوع آن نیست؛ اما سر و گوش و چشم عالم پر از خبرهای مربوط به حمله نظامی به ایران است و ما در خوابیم.

حواسمان باشد که اگر روزی جنگ هم بشود، این‏ها انتظارش را داشته اند و احتمالا داد و هواری می‏کنند و گاهی، آهی هم می کشند و خلاص.

... پس دیگر چه داری چشم ز چشم دوستان دور یا نزدیک؟!

آخر هفته پیش، رییس و معاون سازمان انرژی اتمی ایران، به وین رفتند تا با البرادعی و تیم معاونانش به گفت‏و‏گو بنشینند. 11- 10 ساعت مذاکره که تمام شد، خبر آمد که آن‏ها گفته‏اند: حرف ها خوب بود، ولی خیلی دیر! همانطور که می شد حدس زد ایران طرحی را روی میز گذاشته بود که در آن طی سه هفته، تقریبا هر کاری را که غربی ها می‏خواستند محقق می ساخت؛ و احتمالا حتی تعلیقی مشروط درباره غنی‏سازی.

این سفر، پی آمد سفر 20 روز پیش البرادعی به تهران بود که او با واکنشی سخت و سنگین در این‏جا مواجه شد وبا اوقاتی ناخوش رفت. ایران در آخرین لحظات تنظیم گزارش می‏خواست بر روند ماجرا تاثیر بگذارد و حتی شنبه، علی لاریجانی رسمی و علنی نامه ای نوشت و همین حرف ها را زد. ولی چه سود؟کسی مدافع نرمش‏های این چنین و در دقیقه نود نیست. آخر مگر می شود هژمونی غربی‏ها را با این مانورها در هم شکست؛ نه آن چنان تند و نه این چنین کند. در لحظات آخر فقط باید امتیاز داد و چیزی را هم نمی‏توان به ‏دست آورد.

رهرو آن نیست که گه تند و گهی خسته رود... رهرو آن است که آهسته و پیوسته رود

یکی دوهفته ای است که گرمای هوا، حجاب‌ها را رهاتر کرده و داد همه را در آورده است - بگذریم که در این میانه رییس جمهور روش‌های نیمه‌انتظامی کنونی را رد کرده و در اقدامی هم‌زمان، دستور داده است تا در ورزشگاه‌ها به روی زنان گشوده شود – ولی به نظر می‌رسد معضل حجاب، گرهی است که به دندان هم بعید است بتوان آن را گشود! چنان‌که عابران خیابان‌های ونک به بالا، هر روز زنان و دخترانی را می‌بیند که پشت فرمان ماشین‌های آخرین مدل‌شَان، گیس‌ها را افشان کرده‌اند و از خیابان‌ها می‌گذرند و نه ابایی از ماموری دارند و نه دغدغه چشم‌های متعجب رهگذران را...

این عکس را خبرگزاری رویتر مخابره کرده، که مکانی را در مرکز تهران نشان می‌دهد و مامور پلیس زنی را در حال نزدیک شدن به جوانان؛ تصویری نادر که به مدد تبلیغات دوسویه ممکن است فراگیرتر از آنی شود که اکنون هست!