روزهای آخر سال با همه شلوغی و کسل کنندگی‏اش، برای مطبوعاتی‏ها همراه با اتفاقات جالبی است که مهمترین‏اش، چاپ ویژه‏نامه‏های نوروزی است. ویژه‏نامه‏هایی خوش و آب رنگ که توصیه می‏کنم دیدن‏شان را از دست ندهید. یکی ‏ویژه‏نامه‏های همشهری است که زحمت‏اش را رسالت بوذری کشیده و هم سرمقاله خوبی برایش نوشته و هم دوبیتی‏های شهرام شکیبا در آن، خواندنی است؛ دوستان دیگری هم آنجا نوشته‏اند که دست‏شان درد نکند. دیگر ویژه‏نامه‏ نوروزی سروش است که با گرافیک خوب سید علیرضا میرزا مصطفی و کاعذ مرغوب‏اش، بسی جالب توجه است. ویژه‏نامه‏های جام‏جم و شرق و قدس (به همت بهروز فرهمند و همراه با یادداشت تازه و زیبایی از استاد سیدمهدی‏شجاعی) و پاس‏جوان و اعتماد‏ملی را هم حتما باید دید و باید به همه‏شان خسته نباشید گفت...

اما نکته‏ای کمی خود را به رخ می کشد و آن هم شباهت فراوان این ویژه‏نامه‏هاست به هم، به خصوص آن‏ها که عطر و طعم سیاسی‏شان بیشتر است؛ صرف نظر از صفحه‏آرایی مناسب و برخی مطالب خلاقانه (و صد البته یادداشت‏ها، گزارش‏ها و مصاحبه‏هایی که برای هر کدام‏شان تلاش فراوانی شده است) نوع ترکیب‏بندی مطالب و موضوعات و ادبیات، تا حدی یکسان شده که در برخی موارد می‏توان سوژه ویژه‏نامه بعدی را حدس زد! و حتما این نکته پاسخی روشن دارد که محدوده موضوع مشترک به ناچار ترکیب مشابه را موجب می‏شود. پاسخی که باید درباره‏اش بیشتر تامل کرد، شاید راه حل‏هایی داشته باشد.

تذکر: تقریبا به دلیل حجم بالا، بعید است بتوانید این ویژه‏نامه‏ها را در سایت‏شان ببینید!

در همین جا، یکی دو روز پیش درباره حمله آمریکا چیزهایی نوشتم و مفصلترش را (البته با جرح و تعدیل فراوان) در لحظه شماری برای حمله آمریکا، می‏توانید بخوانید. اما حرفی که ناگفته ماند و دوستی نیز در پیامش آن را گفته، سکوت رسانه های وطنی درباره این اتفاق احتمالی است؛ این سکوت که برنامه ریزی شده نیز به نظر می رسد، احتمالا منتظر گذر تعطیلات و پایان سفرهاست، تا پس از آن به پایان برسد؛ ولی شاید آن موقع دیر باشد... نه اینکه بخواهم شایعات موجود را که زمان دقیق حمله را نیز خبر می دهند تقویت کنم، اما در بی خبری نگاه داشتن مردم، امکان موج سورای را برای دیگران فراهم می‏کند و این درنهایت، به سود ایرانیان نیست. واگر این سکوت، وفق نیتی دیگر و شاید هم غفلتی بوجود آمده باشد، تکلیف چیست؟ باید همچنان ساکت ماند؟ اطلاع‏رسانی شفاف، تشویش اذهان عمومی نیست و بی‏مدد آن، وفاق ملی نیز پدید نخواهد آمد.

در و دیوار شهر، پر از اعلان های مربوط به آغاز سفر کاروان های مختلف برای بازدید از مناطق جنگی جنوب است و امسال مسوولان وعده 2 میلیون شدن تعداد همراهانشان را داده اند. اما دو نکته کمی نگران کننده و آزار دهنده است: اول آنکه بخش بزرگی از متولیان این اردوها، بیش از آنکه دغدغه شان میزان بهره بردای معنوی (ترکیب مناسب دیگری به ذهنم نرسید) بچه ها از سفر باشند، دنبال بودجه و دیگر ملزومات اجرایی اند و در نهایت گویی هدف سفر گم می شود. دوم هم اینکه در این سفر چند روزه، هیاهوی چند تروریست و وابسته، دعوای عرب و عجم را باب می کند و غافل می مانیم که چه بر سر این مردمان زجر کشیده آمده و چرا مناطقی چنین حاصلخیز، در فقر دست و پا می زنند؟ حواسمان باشد، بعدها ما را به مواخذه نگیرند که چرا رفتیم و همه آنچه را که باید ببینیم، ندیدیم.

دنیای واقعا درهم  و بر همی است... بی بی سی و سی ان ان رویتر و... مدام می نویسند مدفن (قبر) امامان شیعه و یا مسجد شیعیان و از به کار بردن لفظ مرقد (حرم) خودداری می کنند؛ آن یکی از حمله به سامرا اظهار تاسف می کند و در توضیح اش می گوید: " این مکانهای زیبا و توریستی را گذشته از ارزشهای دینی نبایستی تخریب نمود. اینگونه خرابکاران مانند القاعده و طالبان عمل میکنند چنانکه با مجسمه بودا در افغانستان رفتار گردید."

دیگری با مقایسه تخریب حسینیه دراویش در قم با حرم امامان معصوم در سامرا، گفته که "کلوخ انداز را پاداش سنگ است. وقتی به عده ای درویش چنان بی رحمانه حمله کرده و زن و مرد و صغیر و کبیرشان را به باد کتک گرفتیم و بعد نیز حسینیه آنها را ویران نمودیم باید منتظر باشیم روزی همین بلا سر ما هم بیاید..."

...آخر کدام بلا؟ کدام اثر باستانی؟ کدام قبر؟

کار جهان و خلق جمله درهم است

با دوستی صحبت از بیکاری بود، می گفت: من هم این چند ماهه که رفتم سر کار جدید، حقوقی نگرفتم. گفتم: عجب وضعیته با حالیه! و صحبت رسید به وضع یک دوست دیگر و کار جدیدش؛ من پرسیدم: شما! چرا خودت نمی ری و این کار و قبول نمی کنی؟ جواب داد: آخه من چند وقته عضو هیات مدیره اونجام و قانونا نمی تونم این کارو قبول کنم!

خوب، بالاخره میان بیکاری ما و بیکاری از ما بهتران قطعا باید یک تفاوتهای جدی و مهمی وجود داشته باشد! و گرنه ما هم می شویم مثل آنها!!