ای ستون های زمین، گلدسته های سربلند... ای رواق زرنگار آیینه های بندبند

ای مقرنس های چوبی گنبد زرین کلاه... بر سر آن آستان بی شکوه بی گزند

بر سر هفت آسمان آن مهربان افراشته... چتری از بال کبوتر، از حریر و از پرند

دست او اینک پناه آهوان خسته است... بال بگشایید از شوق آهوان در کمند!

کفتران آسمانی هم اسیر دام او... می کشاند هر دلی را در رهاییها به بند

ای حضور هشتمین! افتادگان غربتیم... دست مارا هم بگیر از لطف، ای بالا بلند

یدالله گودرزی

پنج‌شنبه‌ای که گذشت، از روی اتفاق، آخرین اثر منتشر شده استاد قیصر امین‌پور دستورزبان‌عشق را خریدم و در روزهای گذشته، شب‌ها با خواندنش خوش می‌شد؛ تا صبح سه‌شنبه که به سرعت برق، باد آمد و همه خاطرات را با خود برد...

دست عشق از دامن دل دور باد!؟... می‌توان آیا به دل دستور داد؟
می‌توان آیا به دریا حکم کرد؟... که:‌ دل‌ات را یادی از ساحل مباد؟
موج را آیا توان فرمود: ایست!... باد را فرمود: باید ایستاد؟
آنکه دستور زبان عشق را... بی‌گزاره در نهاد ما نهاد
خوب می‌دانست تیغ تیز را... در کف مستی نمی بایست داد!
خدایش بیامرزاد... روحش شاد... یادش جاوید...