دیشب توفیقی شد، دیدن «زن دوم» سیروس الوند؛ آن هم به همراه جماعت کاملا فرهنگی شهرک غرب‌نشین در به اصطلاح بزرگ‌ترین مجموعه فرهنگی-سینمایی ایران (اریکه ایرانیان). یک فیلم بی‌سر و ته که از تهران تا شیراز و از شیراز تا کیش، داستان‌های در هم و بر همی را روایت می‌کرد. این وسط فحش و ناسزا دادن تماشاگران محترم بالاشهری و ساندویچ خوردن و اشک و لبخندشان، دوغ و دوشابی بود کم‌نظیر... صرف‌نظر از موج خوشامدگویی‌ها جریان روشنفکری نسبت به این فیلم، رویکرد متناقض‌نمای «زن دوم» بسیار جای تامل داشت و البته ماجرای کشدار و بی‌پایانش. حتما شما را به ندیدن این فیلم دعوت می‌کند.