قبول دارم، تيتر طولاني و کشداري است، اما درباره يک فيلم سينمايي ۱۵۰ دقيقه‌اي خسته کننده، آن هم مربوط به يکي از جذاب‌ترين شخصيت‌هاي تاريخي، بايد جمله‌اي کامل به کار برد. «ابراهيم خليل الله» محمدرضا ورزي، چند روزي است که بر پرده رفته و بعيد مي‌دانم به ضرب و زور تبليغات وسيع تلويزيوني و شهري، حتي بتواند يک چندم بودجه چند صد ميليوني (و به روايتي ميلياردي‌اش) را تامين کند. گويي قرار نيست کار به کاردان سپرده شود و کارگرداني داستان حضرت ابراهيم را مي‌سازد که حتي از نمايش پرکشش شعله‌هاي آتش نمرود هم ناتوان است و همه چيز سر هم بندي شده به پيش مي‌رود... و ما هم‏چنان بايد در حسرت بمانيم، حسرت ساخت يک اثر سينمايي مناسب مقام اوليا و اوصيا.