سينه مالامال درد است اي‌ دريغا مرهمي... دل ز تنهايي به جان آمد خدا را هم‏دمي

چشم آسايش که دارد از سپهر تيزرو... ساقيا جامي به من ده تا بياسايم دمي

زيرکي را گفتم اين احوال بين، خنديد و گفت... صعب روزي، بوالعجب کاري، پريشان عالمي

اهل کام و ناز را در کوي رندي راه نيست... رهروي بايد جهان‏سوزي، نه خامي بي‌غمي